Kimmiş  Sacide?
Sacide abisinin evinde bir odada yaşayan bekar bir terzidir. Hayalindeki erkeği bulamamış olan Sacide’ye ”evde kalmış” yaftası yapıştırılmıştır. Sacide bir evi olsa, bir kocası olsa mutlu olacağını hayal eder, çünkü baskıcı abisinin evinde özgürlüğü elinden alınmıştır.

Geçmişten, babasından bahsederken gözleri doluyor Sacide’nin. Küçükken babası onu pek sevmezmiş anladığım kadarıyla. Bir gün babasının gözüne girebilmek için şiir okumuş herkesin önünde bir hevesle. Babası görsün kızıyla gurur duysun diye. Tek ezbere bildiği şiir de oymuş. Başlamış okumaya büyük bir öz güvenle. Sonra babasına bakmış, babası ona tiksiniyormuş gibi bakıyormuş. Sacide başlamış ağlamaya ve şiiri ağlaya ağlaya bitirmiş. Bunları anlatırken ben de duygulandım. İçimde hissettiğim acı gözlerimden okunuyordu. Ben susmuştum göz yaşlarım konuşuyordu. Sacide’ye belli etmedim tabi. Daha neler anlatacağını merak ediyordum. Olaylar acı-tatlı devam ediyordu.
Babadan sevgi göremeyen bu kadının hayatı, abisinin baskısıyla devam edince haliyle kapıdan dışarı dahi çıkamıyormuş.

Bir gün Sacide gazeteye ilan vermiş. Eş bulmak için. Bulduğu eş de çapkın bir adam. Ne evi ile ilgileniyor ne de Sacide ile. Tabi ilk zamanlar güzel mektuplaşmalar, Sacide’nin penceresinin önünden geçmeler derken bu güzel kadının gönlünü fethediyor.
Bir de mahallenin dedikoducu teyzesi var ki aman evlerden uzak olsun. Sacide’nin mektuplaştığı adamı gelip abisine söylemiş. Abisi sinirden  köpürmüş. Bir de mektupları görmesin mi? Eyvah ki ne eyvah! Sacide eve gelmiş ve abisi onu dövmüş.

Bu sahnede abisi, mektupları Sacide’nin yüzüne çarpmasıyla herkesin gözleri fal taşı gibi açıldı. Bir an ”dur ne yapıyorsun be adam!” diye sahneye koşacaktım. Oyuncular o kadar başarılıydılar  ki o dayak sahnesinde herkesten tepki aldılar ve şöyle bir fısıltı dolandı kulaktan kulağa ”Acaba gerçekten mi dövüyor? Ne yapsak?” Şu sıralar toplumsal bir gerçekliktir ki kadına şiddet her kesimde. Ama şunu da görmek beni mutlu etti. Tiyatro bilinciyle dahi gelmiş olan insanların o dayak sahnesinde müdahale edecek kadar tepkili olduklarını, birilerinin artık ”dur” dediğini ve en güzeli farkındalığın zihinlerde yer ettiğini görmüş oldum.
Ayakta alkışladık oyuncuları, sergiledikleri oyunu ve kadına şiddete tepki gösteren toplumumuzu.

Hmm Sacide mutluluğu buldu mu? Hayatında daha neler oldu onu da izleyip görün anacığım. Olaylar yazdıklarımla bitmiyor. Asıl olay oyunun sonunda patlıyor. Tiyatro oyunu 27 Kasım’a kadar Ankara Altındağ Tiyatrosunda. İyi seyirler şimdiden.

Yazar Hakkında

Ankara Üniversitesin’de okuyan laboratuvarda deneyleriyle başı dertte kimya bölümü öğrencisiyim. Bilim konferansları ve bilimsel kitaplar vazgeçilmez tutkumdur. Tiyatro aşığı, kahvenin bol köpüklüsü insanın güler yüzlüsü diyen biriyim.

İlgili Yazılar

Yorum Yazın