Genel olarak; hepimizin örnek aldığı ilk kadın annelerimiz ya da en yakınımızdaki kadınlardır. İşte ben o kadını, annemi, kaybetmeye çok yaklaşmıştım. Tam o zaman anladım benim için değerinin ne olduğunu. Hazırlığı bitirmek için son sınava girecektim, önemliydi benim için ve içimi kötü bir his kaplamıştı; ama sınav korkusudur diyordum her zaman. Eve dönme zamanıydı ve kapıda her zamanki gibi büyük bir coşkuyla, mutlulukla karşıladılar ancak annemi çok zayıflamış gördüm. Durumu sonradan anlaşıldı zaten, göğüs kanseriydi. Slovenya’ya tedavi için gitti ve bir yıl göremedim. İnternet üzerinden araştırmaya başladım elbette, tedavi şekillerini, hastalığın görülme sıklığını. Korkmuştum elbette, ama ümidimi hiç bir zaman yitirmemiştim. Çevremdeki çoğu kişi “Nasıl dayanabiliyorsun, niye ağlamıyorsun?” gibi sorular yöneltiyorlardı. Soruları yanlış kişiye yönelttiklerinin farkına varmadan soruyorlardı bu soruları. Hasta olan annemdi ve o kadın öyle dimdik duruyorsa karşımda, bana ne ağlamak ne yakarmak düşerdi! Tek görevim derslerime çalışmak ve annemin yanında olmaktı. Başınıza böyle bir şey geliyorsa korkmayın. Gerçekten moral hastalığı bu, güçlü olup metanetinizi kaybetmemeye bakın.
Tedavi gördüğü süreçte çok zayıfladı; saçları, kaşları döküldü doğal olarak ama gücünden bir şey yitirmemişti. Konuşamamasına rağmen bu hastalığı yenmeyi amaçlamıştı. İşte o gün bir daha anlamıştım! O kadın gibi olmak istiyordum! Çoğumuzun istediği de bu değil midir? Önümde tek bir gözyaşı bile dökmeyen acı çeken bir kadın. O güne kadar saçlarıma çok önem veren bir kişiydim. Sağlıklı olsunlar, uzun olsunlar, güzel görünsünler. Ne önemi kaldı ki bu olaydan sonra? Annem saçları olmadan bile o kadar güzeldi ki karşımdayken bende saçımı kazıtma kararı aldım. Başta annem olmak üzere hepsi karşı çıktı. Sözünden çıkmam onların hiç bir zaman ama keşke bu sefer dinlemeseydim diyorum.
Hayatımın dönüm noktalarından biriydi annemin bu hastalığını fark etmek. Fakat bu hastalıktan kurtulduğu gün de diğer bir dönüm noktam oldu. Artık hiç bir konuda ümidimi kaybetmemem gerektiğini öğrendim, hayata nasıl bakıyorsak o yöne gittiğini. Çoğu kişi bu fikirlerime katılmayabilir; bir şey diyemem elbette. Ancak olumlu düşündüğünüzde kendinizi yenilenmiş gibi hissettiğinizi söylersem, buna da karşı çıkabileceğinizi düşünmüyorum.
Sonucu merak edenler için yazıyorum. Tedavi olumlu sonuç  verdi, tersini ihtimal olarak bile görmüyordum. Çünkü güçlü bir kadın, örnek aldığım ve ilerde olmak istediğim kadın!
Son bir noktayı tekrar belirtmek istiyorum. Umudunuzu sakın kaybetmeyin. Unutmayın, güzel şeyler bir anda olur.

gogus-kanseri

Yazar Hakkında

Anadolu Üniversitesi basın ve yayın öğrencisi ilgi alanları: grafik tasarım, gezi yazarlığı. Gittiğim ülkelerde ziyaret edebileceğiniz yerleri, başarıya ulaşmamda bana yol gösteren ve ilham veren olayları sizlerle paylaşmak istiyorum.

İlgili Yazılar

Yorum Yazın